| arm's profileยินดีต้อนรับสู่อาณาจักรไ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักรไอ้อาร์มค้าบบบJune 07 ทางเดินที่เห็นรำไร ๆในที่สุดก็เรียนจบกะเขาซักที ถึงโปรเจ็คจะยังไม่จบก็เหอะ เฮ้อจบมาแล้วก็ต้องพยายามยืนเองให้ได้มากขึ้นซินะ ทำไงดีนะแต่เอาน่าเห็นเส้นทางรำไร ๆ ไม่ลองเดินไปก็ไม่รู้หรอกว่าจะสำเร็จหรือเปล่า ทำให้นึกถึงกลอนที่เคยอ่านในหนังสือเมื่อ ม.ต้นมาได้ เอามาเขียนอีกรอบดีก่า
ทุกชีวิต เกิดมา เพื่อต่อสู้
ให้ยืนอยู่ ด้วยลำแข้ง แรงสองขา
ให้ยืนอยู่ ด้วยหัวใจ ใช่น้ำตา
ให้ยืนอยู่ คู่เวลา ฟ้าตะวัน
ให้ยืนอยู่ ด้วยหัวใจ อันแรงกล้า
ให้ยืนอยู่ เพื่อฟันฝ่า ท้าความฝัน
ให้ยืนอยู่ เพื่อต่อสู้ คู่ฝ่าฟัน
ให้ยืนอยู่ เพื่อซักวัน ฝันเป็นจริง
ให้ยืนอยู่ เพื่อบุคคล ผู้รอบข้าง
ให้ยืนอยู่ เพื่อสรรสร้าง สรรพสิ่ง
ให้ยืนอยู่ เพื่อยอมรับ ความเป็นจริง
ให้ยืนอยู่ เพื่อทุกสิ่ง มีสมดุล
ทุกชีวิต ควรขบคิด ถึงความหมาย
เกิดแล้วตาย เถ้าสลาย เป็นผุยผง
หาได้มี ชีวิตอยู่ ยั่งยืนยง
หากตายลง เหลืออะไร ให้โลกา
จริง ๆ แล้ววันนี้มาเขียนบล็อคไม่ใช่ไรหรอกแค่อยากมาระบายสิ่งที่ผิดและพลาดพลั้งไปก็เท่านั้น ตอนนี้มันไม่มีที่ให้คุย ให้คำปรึกษาเลยนี่หว่า โตแล้วนี่เนาะ ต้องคิดเองทั้งหมดเลย
ต้องรับเองทั้งหมดเลย เฮ้อ เลยขอแต่งกลอนให้ชีวิตเบี้ยว ๆ ที่พลาดพลั้งไปของตัวเองไว้อีกกลอนละกัน แม้มันจะไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้น แต่มันก็ช่วยให้เรารู้สึกเหมือนมีคนคอยให้คำปรึกษา ให้ระบายออกอะเนาะ อย่าเพิ่งเบื่ออ่านก็แล้วกัน
เรื่องอดีต เป็นสิ่ง ที่พ้นผ่าน
เพราะวันวาน มันย้อน มาไม่ได้ สิ่งที่พลาด พลาดแล้ว ให้พลาดไป แล้วมาใช้ สอนชีวิต ปัจจุบัน แม้กระทั่ง สิ่งดีดี ที่เคยได้
แต่แล้วกลับ มากลาย เป็นผกผัน เราก็ต้อง ทำใจ รับกับมัน ว่าซักวัน มันก็ต้อง จากเราไป ตัวผมเอง ก็มีสิ่ง ที่พลาดพลั้ง
ที่กำลัง ตัวผมไม่- อาจแก้ไข ทำให้สิ่ง ที่ดีดี สูญเสียไป แล้วมานั่ง ทำใจ รับกับมัน มาตอนนี้ ยอมรับ ว่าผมเศร้า
ยอมรับว่า ตัวเรา แสนโศกศัลย์ แต่ก็ต้อง ผ่านไปได้ ในซักวัน ถึงต้องให้ เวลามัน เป็นเดือนปี ถึงตอนนี้ ชีวิตผม มีข้อคิด
ว่าความผิด ในชีวิต ควรหลีกหนี ว่าบางครั้ง โอกาสแก้ ก็ไม่มี ทั้งความดี ในอดีต ไม่ชดเชย ทำสิ่งดี ให้ได้ มากเข้าไว้
สิ่งที่เรา อวดได้ อย่างเปิดเผย ที่เสี่ยงผิด อย่าไปริ ลองทำเลย จะลงเอย ที่ความเศร้า อย่างผมเป็น แด่ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต
------------------------------
เต่าน้อย พลาดพลั้ง July 02 เอาเพลงโดน ๆ มาฝากจ้า ทุกอย่าง Scrubb
 จะทำทุกๆอย่าง จะทำทุกๆทาง มันทำให้ฉันนั้นรู้ดีว่า จะเป็นเช่นไร  แม้เธอจะมีใครไม่สำคัญ แค่เพียงเธอมองมาที่ฉัน..เท่านั้น..ก็พอใจอยู่ภายในแม้เธอจะมีใครไม่สนใจ แม้ความเป็นจริงจะเป็นเช่นไร..ไม่รู้..แค่มีเธออยู่ในใจ   จะทำทุกๆอย่าง จะทำทุกๆทาง ให้เธอได้รู้สึกอบอุ่นหัวใจไปกับฉัน แต่เราเพึ่งรู้จัก แค่มองด้วยสายตา  มันทำให้ฉันนั้นรู้ดีว่า จะเป็นเช่นไร  แม้เธอจะมีใครไม่สำคัญ แค่เพียงเธอมองมาที่ฉัน..เท่านั้น..ก็พอใจอยู่ภายในแม้เธอจะมีใครไม่สนใจ แม้ความเป็นจริงจะเป็นเช่นไร..ไม่รู้..แค่มีเธออยู่ในใจ   จะทำทุกๆอย่าง จะทำทุกๆทาง ให้เธอได้รู้สึกอบอุ่นหัวใจไปกับฉัน แต่เราเพึ่งรู้จัก แค่มองด้วยสายตา  มันทำให้ฉันนั้นรู้ดีว่า จะเป็นเช่นไร April 10 กลอนใหม่แต่งเองอีกแล้วจ้ามาอีกแล้วครับกับนักเขียนกลอนนามปากกาเต่าน้อย หลังจากที่ไม่ได้เขียนมานานเนื่องจากเรียนหนักมากจนไม่มีความสามารถที่จะกลั่นกลอนออกจากอารมณ์ที่ล่องลอยได้ จนกระทั่งได้จังหวะประจวบเหมาะจึงได้นั่งปรับอารมณ์กลั่นและกรองออกมาเป็นบทกลอนที่น่าภูมิใจบทนึง อยากให้เพื่อน ๆ ได้อ่านและช่วยวิจารณ์ด้วยนะครับ และสุดท้ายนี้อยากจะขอมอบกลอนนี้ให้แด่คนที่รู้สึกว่าทุ่มเทให้ใครสักคนแล้วสุดท้ายก็ยังตอบไม่ได้ว่าเราเป็นใคร(หรือตัวอะไร)ในสายตาคนคนนั้น ##เป็นใคร##
เป็นดั่งเพื่อน คนสนิท ยามพักใจ
เป็นดั่งคน ที่ใช่ ยามเปลี่ยวเหงา
เป็นคนที่ คอยปลอบ ยามเธอเศร้า
เป็นคนที่ คอยเฝ้า ยามไม่มีใคร
เป็นเหมือนเพื่อน คอยพูดคุย เมื่อเรียกหา
เป็นคนให้ คำปรึกษา ยามหวั่นไหว
เป็นคนที่ คอยดูแล คอยเอาใจ
เป็นคนที่ มอบดวงใจ ให้แก่เธอ
แต่ก็คง เป็นได้ แค่ที่พัก
ไม่ใช่คน ที่เธอรัก อยู่เสมอ
ไม่ใช่คน ที่เคียงข้าง กลางใจเธอ
เป็นแค่คน ที่ตัวเธอ แค่เผลอใจ
จึงไม่หวัง ที่จะได้ ความสำคัญ
ถึงเรานั้น จะรักเธอ มากแค่ไหน
ก็คงเป็น ได้แค่ คนปลอบใจ
แล้วเธอก็ คงจากไป ในซักวัน
by
ศาลาเต่า April 10 แด่เพื่อนทั้งหลายที่ห่างไกลเฮ้อออ เพื่อน ๆ ที่สนิท ๆ กันต่างก็ไปในแต่ละที่ของทุก ๆ คนกันแล้ววว
ที่วันนี้มาเขียนสเปชได้เพราะว่าเป็นวันที่รู้ตัวว่าติดต่อเพื่อนเก่า ๆ ไม่ได้เลยซักคนเพราะไปต่างจังหวัดกันก็หลายคน ไปต่างประเทศก็มิใช่น้อย ก็ไม่มีไรหรอกอยากจะบอกว่าเราจำได้หมดทุกคนอะนะ แล้วก็คิดถึงด้วยยมีรายการดังต่อไปนี้ ไอ้บู่ ไอ้โอ้ ไอ้ลิง ไอ้ม่อน ไอ้บอลทั้ง 3 บอลที่มหาลัย ไอ้บอย ไอ้ข้าว ไอ้แซม ไอ้ต๋ง น้องยา
สำหรับเพื่อน ๆ ที่ไม่มีชื่อลงในเอ็มนี้หรือไม่เคยออนมาเจอกันเลยอันได้แก่ ไอ้ลำใย ไอ้ปอนด์ ไอ้จากร ไอ้ลี่ ไอ้ฤทธิ์ เจ๊ศิ ไอ้ถั่วงอก ไอ้กอร์ฟ
เอาเป็นว่าถ้าบังเอิญดวงไม่ดีหลงเข้ามาอ่านข้อความนี้เข้าแล้วนึกถึงไอ้เป๋, ไอ้เชี่ยอาร์ม, ไอ้ทรามหรือไอ้หน้าด้านคนนี้ก็เม้นฝากความคิดถึงมาด้วยนะ แล้วพวกที่เข้ามาในนี้ไม่ได้ก็ขอให้นั่งฌาณมาเห็นแล้วก็มาเข้าฝันด้วยละ
ป.ล. ไม่ได้ลืมหลานส้มสุดสวยหรอกนะแต่เหงว่าจาชวนไปงานรับปริญญาอะอย่าลืมชวนลุงอาร์มละ เอหรือลืมไปแล้ว ไม่เม้นเคืองแน่ ๆ
จาก
ไอ้อาร์ม, ไอ้เป๋, ไอ้เชี่ยอาร์ม, ไอ้ทราม, ไอ้หน้าด้าน, ลุงอาร์ม May 02 นิทานของชีวิต กาลครั้งหนึ่งมีชายคนหนึ่งผู้ซึ่งมีนิสัยไร้ความรับผิดชอบ และขี้เกียจ เขาไม่เคยจะทำให้ใครภูมิใจในตัวเขาได้แม้กระทั่งตัวเขาเอง แต่แล้ววันหนึ่งมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาสนใจและอยากจะมีไว้ในครอบครอง สิ่งนั้นคือ "แมว" เนื่องจากเป็นสัตว์ที่น่าสนใจและน่าท้าทายยิ่ง ชายผู้นี้จึงเที่ยวหาแมวคู่ใจไปในทุกสถานที่แต่น่าเศร้าใจยิ่งนักสัตว์ผู้ซึ่งหยิ่งทะนงและเอาแต่ใจนี้ กลับไม่มีตัวไหนที่ให้ความน่าประทับใจแก่เขาเลย จนกระทั่งวันหนึ่งชายผู้ซึ่งเงียบเหงาและอ่อนล้ากับการเดินทางได้มาพบกับแมวซึ่งมีนิสัยตรงกับที่เขาตามหามานาน เขาเฝ้าคอยพะเน้าพะนอเอาอกเอาใจแมวสาวตัวนี้มิห่างกาย ทั้งยังคอยปรับปรุงตัวเองเพื่อที่จะให้ตัวเองได้เป็นเจ้าของที่มันรักและใส่ใจ เจ้าแมวน้อยเห็นดังนั้นจึงถูกใจจึงได้มาคอยหยอกล้อและแกล้งชายผู้นี้ตลอดเวลา แต่อนิจจาชายผู้โง่เขลาหารู้ไม่ว่าเจ้าตัวน้อยในตาคมตัวนี้ได้มีเจ้าของแล้ว แต่ตลอดเวลาที่มันมาหาเขานั้นเพียงเพื่อเป็นที่ระบายอารมณ์ตลอดเวลาเนื่องจากเจ้าของของเจ้าแมวน้อยนี้เป็นคนที่เย็นชาและไม่ค่อยมีความเอาใจใส่ดูแลมันเท่าที่ควร แต่ที่มันยังอยู่ก็แต่เพียงเพราะมันรัก~~เพราะความรักเท่านั้น.....เหตุการณ์เป็นเช่นนี้เรื่อยไปจนกระทั่งเจ้าแมวน้อยเกิดนึกสนุกหรืออาจจะเบื่อคนที่โง่งมที่มันไม่ได้ใส่ใจ มันจึงได้ทำในสิ่งที่มันไม่ได้คิดเลยว่าเป็นสิ่งที่รุนแรงและอาจจะติดไว้ในใจชายผู้นั้นตลอดชีวิต เจ้าตัวน้อยวายร้ายได้พาเขาไปยังสถานที่ประจำของมัน ในที่นั้นมันได้แนะนำเจ้าของของมันให้ชายผู้นี้รู้จักและยังคอยเคล้าเคลียและหยอกล้อกับเจ้าของของมันอย่างอ่อนโยน เพียงเพื่อที่จะแกล้งและสนุกสนานกับสีหน้าที่ปวดร้าวที่มันไม่เคยได้เห็นจากชายผู้นั้นเท่านั้น และจากวันนั้นชายผู้นั้นได้หายไปจากชีวิตของเธอ
บางคนคิดว่าชายผู้โง่เขลานั้นน่าจะโกรธแค้นและคงจะเกลียดเจ้าแมวเย็นชาที่โหดร้ายนั้นไปจนตาย แต่ไม่เลยเขาได้แต่เพียงคิดว่าตัวเขาเองได้ปรับปรุงชีวิตให้ดีขึ้นได้ด้วยตัวเองหลังจากได้เจอแมวตัวนั้น ผู้คนรอบข้างยินดีที่จะคบกับเขา ภูมิใจในตัวเขา และเขาก็ภูมิใจในตัวเองด้วย เขาจึงคิดได้ว่าถึงเขาจะมีแผลในใจแค่ไหน เศร้าใจแค่ไหน แต่สิ่งที่เขาได้กลับมาก็คุ้มเหลือเกิน คุ้มกับความสุขที่ได้รับแม้เพียงเวลาสั้น ๆ คุ้มกับประสบการณ์ที่ผ่านเข้ามา และที่สำคัญเขาคิดได้ว่าเขาคุ้มที่จะได้รักและดูแลแม้มันจะไม่มีใครเห็นคุณค่าก็ตาม....เขาจึงมีชีวิตที่ดีต่อไป
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน...ชายผู้นี้ก็ได้เจอกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน เขาได้เจอกับสิ่งมีชีวิตที่คุ้นตา หรืออาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่เขาลืมมันไม่ลงเลยก็ได้ "แมวตัวนั้น" ชายหนุ่มตกใจมาก ตอนนี้มันช่างดูห่อเหี่ยว สกปรก มอมแมม มีแต่บาดแผล มันเดินมาล้มลงต่อหน้าชายหนุ่มนั้น เขารีบเข้าไปโอบอุ้มประคับประคองมันขึ้นมา เขาพามันกลับไปในที่พำนักของเขาเพื่อรักษาและดูแล...เขายังรักมันอยู่ รุ่งขึ้นชายหนุ่มเห็นแมวน้อยผู้น่าสงสารตื่นขึ้นมาจากหลับไหลเนื่องจากการบาดเจ็บ เขายิ้มและยื่นอาหารให้ด้วยไมตรี แต่ทว่าเจ้าแมวน้อยไม่ใช่แมวน้อยตัวเดิมที่เขารู้จักเสียแล้ว สายตาของมันแข็งกร้าวและดูไม่เชื่อใจใคร หวาดระแวงตลอดเวลา....มันกลัว กลัวอดีตนับจากวันที่เขาได้จากมันไป เจ้าของคนเก่าเริ่มรุนแรงและโหดร้ายกับมันมันกลัวและหนีไป เจอกับเจ้าของคนที่สองคนที่มันคิดที่จะให้ความรักและทุ่มเทใส่ใจ แต่สิ่งที่มันได้ตอบแทนกลับมากลับเป็นความเฉยชา เพียงเพราะว่ามันก็เป็นเพียงแค่หนึ่งในหลาย ๆ ตัวที่เขาเลือก "เหนื่อยเหลือเกิน" มันคิดมันออกจากเจ้าของคนที่สองมา เร่ร่อน หลงทาง หิวโหย และ...ล้มลง
ชายหนุ่มเห็นดังนั้นมีทั้งความสงสารและดีใจ ดีใจที่เขาจะได้มีโอกาสดูแลแมวน้อยที่แสนน่ารักนี้อีกครั้ง เขาไม่ได้ใส่ใจใจหรือหวาดกลัวแววตาอันแข็งกร้าวนั้น เขาคิดแต่เพียงว่ามันจะอ่อนโยนลงเมื่อได้เจอกับสิ่งดี ๆ นับจากวันนั้นเขาดูแลมัน ดีใจและมีความสุขถึงแม้เขาจะโดนข่วนและกัดเนื่องจากความหวาดระแวง แต่เขาก็ยังมีความสุข แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่เขายังคงเสียใจและรับไม่ได้ก็คือ มันยังคงรักเจ้าของคนเก่าอยู่......เวลาผ่านไปหลายปีชายหนุ่มและแมวสาวได้ใกล้ชิดและสนิทสนมกันมากขึ้น แต่ยิ่งสนิทแมวสาวยิ่งเอาแต่ใจ ชอบให้ชายหนุ่มดูแล โดยที่ไม่เคยเหลียวแลใส่ใจชายหนุ่มเลย สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มยังอยู่ได้มีเพียงความรักและความสบายใจที่ได้เจอเท่านั้น อาจเป็นเพราะแมวน้อยได้ใส่ใจกับเจ้าของคนเก่าทั้ง 2 คนของมันมามาก มากเสียจนมันไม่อยากจะทำให้ใครอีกแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกเหนื่อยเหลือเกินเหนื่อยกับอดีตที่เป็นแผลในใจ ปัจจุบันที่โดนเฉยชาและอนาคตที่ไม่รู้จะเป็นยังไงต่อไป.....
จนกระทั่งวันหนึ่งเขาเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปจนแม้กระทั่งตัวชายหนุ่มเองยังสงสัย เขาเริ่มเฉยชากับแมวสาวที่เคยเทิดทูน เริ่มที่จะใส่ใจดูแลสิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็นหัวใจของเขาน้อยลงทุก ๆ วัน เขาห่างเหินและเริ่มมองหาสิ่งใหม่ ๆ และในที่สุดเขาได้พบแมวตัวใหม่ เป็นแมวที่น่ารักและยากที่จะเข้าใจ เขาจึงตื่นเต้นและอยากที่จะเสาะหาทุก ๆ สิ่งในนั้น เขาแอบดูแลหัวใจดวงใหม่ของเขา..ไม่ให้ใครรู้ถึงความในใจกระทั่งตัวผู้ถูกดูแลเอง ทั้งที่ในใจยังรู้สึกผิดและคิดว่าตัวเองช่างเลวร้ายเสียนี่กระไร จนวันหนึ่ง...ชายหนุ่มทนสิ่งที่ตัวเองได้กระทำไม่ไหว จึงได้บอกความในใจของตัวเองให้ทั้ง 2 ฝ่ายรับรู้และคิดไว้ว่าตัวเขาเองคงไม่เหลือใคร ครึ่งหนึ่งเป็นอย่างที่เขาคิด แมวตัวใหม่จากเขาไป แต่หัวใจดวงเก่าของเขากลับยอมรับและคิดที่จะอยู่กับเขา....ชายหนุ่มกอดและร้องไห้กับแมวสาวผู้ซึ่งท้ายที่สุดยังยอมรับเขา อย่างน้อยเขาก็ยังไม่เดียวดาย
ถึงทั้งสองยังห่างกันกว่าแต่ก่อนมาก แต่ทั้งสองก็มีความสุขเพราะต่างคนต่างเข้าใจกัน จนกระทั่งทั้งสองเริ่มสนิทมากกว่าเมื่อก่อน เรื่องเดิม ๆ ก็เกิดขึ้น แมวสาวยังไม่ทิ้งความเอาแต่ใจ เธอเริ่มชะล่าใจกับสิ่งที่แน่นอนกับเจ้าของที่คิดว่ายังไงก็ยังอยู่กับเธอ เธอเริ่มไม่ใส่ใจเขา ชายหนุ่มได้สัมผัสกับความเย็นชาที่เริ่มมีขึ้นอีกครั้ง เขาเริ่มเหนื่อย "บางทีการห่างกันก็ทำให้มีความสุขมากกว่าใกล้กันเกินไปนะ" เขาคิด เขาไม่อยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ไม่อยากแบ่งหัวใจเนื่องจากการได้รับจากสิ่งที่เขารักไม่พอ เขาตัดสินใจบอกลาแมวน้อยที่เขารักที่สุด...เขากำลังจะจากไป แมวน้อยได้รับฟังคำบอกลา พร้อมเหตุผลหลาย ๆ อย่างที่ชายหนุ่มเคยบอกและขอร้องให้ปรับปรุง ตอนนี้เธอได้รับรู้แล้วว่ามันสายเกินไปแล้ว เพราะใจชายหนุ่มเหนื่อยเกินกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แมวสาวเข้าใจ...ร้องไห้...คลอเคลียเขาเป็นครั้งสุดท้าย...แล้วก็จากไป จากไปพร้อมกับความเศร้าโศกเสียใจ ตอนนี้ชายหนุ่มรู้แล้วรู้ว่าตัวเขาเองอาจจะไม่เหมาะที่จะมีใคร เขาทำลายได้แม้กระทั่งดวงใจของเขา ผู้ที่ยอมรับเขาได้มากที่สุด เขาสับสน เขาคิดว่าเขาควรจะไปในที่ที่ไม่มีใคร ที่ที่เขาจะไม่ทำร้ายใครได้ เขาไม่ควรดูแลใคร....
จบแล้วววว
เราก็แค่เขียนเพราะอยากเขียนมาก ๆ ใครที่อ่านแล้วคิดว่ามันน่าเบื่อ เราต้องขอโทษด้วยนะ เราอาจเขียนไม่เก่ง แต่ทั้งหมดก็เพราะว่าเราไม่รู้จะระบายไว้กับอะไรอะ ยังไงก็ติชมหน่อยนะ เผื่อว่าเขียนไม่ดีจาได้ไม่เขียนอีก -.- บะบาย |
|
|||||||||
|
|
